บทที่ 8 ครอบครัว 2

คิดแล้วก็กลุ้ม เธอไม่อยากเห็นชวินบุตรเป็นแบบนี้เลย เพราะดูเหมือนว่ายิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร ลูกชายของเธอก็ยิ่ง ‘คิดถึง’ คนที่จากไปมากเท่านั้น

หลายปีแล้วที่เขาจมอยู่กับความทุกข์ และดูทรงจะเป็นอย่างนี้อีกนาน เพราะแต่ละปีเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็จะวนมาตอกย้ำซ้ำเติมถึงความผิดพลาด แม้เขาไม่ได้ตั้งใจก่อ หากพู่กลิ่นรู้ว่าที่สุดแล้วลูกก็ไม่สามารถโทษใครได้ นอกจากตัวเอง

“เดี๋ยววันนี้ไปหาคุณหมอกับคุณพ่อนะ ส่วนแม่จะรออยู่ที่นี่ จะบังคับให้พี่เขาหลับตอนกลางวัน”

อย่างน้อยก็ให้ลูกได้พักผ่อนในวันหยุด สักครึ่งวันก็ยังดี เช่นนั้นแล้วจึงเปลี่ยนแผน จากที่ตั้งใจจะพาลูก ๆ ทั้งสามคนไปทำฟัน ก็ต้องเปลี่ยนใจ ให้สามีแล้วกันที่เป็นคนนำทัพเจ้าแสบสามคน

“ได้ครับ/ค่ะ” ซึ่งไม่ได้เป็นปัญหาอยู่แล้ว พู่กลิ่นยิ้มออกมาเมื่อฝาแฝดตกปากรับคำอย่างว่าง่าย

คุณแม่ยังสาวจำเป็นต้องถอนหายใจ เมื่อคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ใหญ่ ๆ ในชีวิตอยู่หลายครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งที่เกิดขึ้นก็หนักหนาเอาการ ยามเมื่อผ่านมันมาได้ก็คิดว่าคงจะไม่ต้องเจออะไรที่ทำให้หนักใจอีก หากไม่จริงเลย หรือชีวิตของคนเรามักเป็นอย่างนี้กัน? มีขึ้นมีลง มีปัญหาให้แก้ไขในแต่ละช่วงเวลา

หญิงสาวหันไปมองหน้าสามีที่นั่งเคียงข้างอยู่กับลูกชายคนเล็ก... เคยคิดว่าปัญหาที่ชวินทร์ก่อขึ้นมาเป็นเรื่องที่หนักที่สุด หากตอนนี้กลับคิดว่ามันไม่ใช่ เพราะการที่เธอต้อง ‘จม’ อยู่ในลมหายใจเช่นเดียวกับลูกชาย นานหลายปี แม้จะเป็นความทุกข์ของเขาเพียงคนเดียว แต่คนเป็นแม่ ยังไงก็ต้องรู้สึกตาม

“มาตั้งแต่เช้าแล้วเหรอครับ?”

หากพู่กลิ่นก็ต้องสะดุ้งเมื่อร่างสูงของชวินบุตรเดินออกมาจากห้องนอน ด้วยเสื้อยืด กางเกงขายาว ผมเปียกหมาด ๆ ทักทายคนเป็นพ่อสองสามคำ ก่อนจะเดินเข้ามากอดร่างอวบของพู่กลิ่นทางด้านหลัง และเกยคางบนไหล่มนด้วยความเหนื่อยอ่อน “วินด์ไม่คิดว่าตัวเองจะตื่นสายขนาดนี้”

พู่กลิ่นสูดลมหายใจเข้าปอด แสร้งยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อหันไปเผชิญหน้า “แม่ก็ไม่อยากปลุกวินด์หรอกนะ แต่มันใกล้เวลามื้อกลางวันแล้ว ถ้าไม่ได้กินไปอีกจะแย่ไปกันใหญ่”

“วินด์ไม่เป็นไรหรอกครับ” ร่างสูงผละออกจากคนเป็นแม่ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบผลไม้ที่น้องชายปอกไว้มาใส่ปาก “อันที่จริงกะว่าจะกลับบ้านพรุ่งนี้อยู่แล้ว ไม่คิดเลยว่าทุกคนจะมาที่นี่แทน”

เพราะเขามีเวลาหยุดสองวัน จึงตั้งใจพักในที่ส่วนตัวของตัวเองก่อน แล้วค่อยกลับบ้านไปเล่นกับน้อง ๆ ให้เหนื่อยหอบกันไปข้าง แต่ก็ไม่คิดเลยว่าวันนี้ครอบครัวจะยกโขยงกันมาทั้งบ้าน หากไม่ได้ตกใจมากหรอก เพราะถือว่าเป็นเรื่องปกติ ที่แม่กับน้องจะเข้ามาดูแลคอนโดฯ ให้ ไม่ว่าเขาจะอยู่หรือไม่อยู่ คนที่บ้านก็สามารถเข้านอกออกในได้สบาย

“น้อง ๆ มีนัดทำฟันกันน่ะสิ ทางผ่านพอดีก็เลยแวะเข้ามาหา” พู่กลิ่นยิ้มออกมา “วินด์ไปนั่งก่อนไปลูกไป เรนนี่ด้วย อย่ามาเกะกะวุ่นวาย เดี๋ยวแม่กับโคลด์จัดการเอง”

เมื่อเห็นว่าชวินบุตรตื่นเรียบร้อย และคงพร้อมสำหรับการรับประทานอาหาร พู่กลิ่นจึงอยากเร่งมือให้ทุกอย่างที่เตรียมไว้เสร็จในเร็วไว ซึ่งมันสามารถเป็นไปได้อย่างรวดเร็ว ถ้าหากว่าไม่มีใครเข้ามาขวางที่ขวางทาง ขอแค่มีลูกชายคนกลางที่ชำนิชำนาญ เนื่องจากชื่นชอบการทำอาหารเหมือนคนเป็นแม่เป็นลูกมือ เท่านั้นก็พอแล้ว

ซึ่งก็เป็นอย่างที่คิด เพราะเพียงไม่นานอาหารที่ตั้งใจทำก็วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอย่างสวยงาม คุณแม่คนสวยชูมือขึ้นแปะกับลูกมือคนสำคัญ ก่อนจะตะโกนเรียกสมาชิกในบ้านคนอื่นที่กำลังล้อมหน้าล้อมหลังคนเป็นพ่อเสียงดัง

“อาหารพร้อมแล้วค่ะ”

แน่นอนว่าเจ้าหมูอ้วนอย่างซัมเมอร์ต้องขยับเป็นคนแรก ลูกชายคนสุดท้องวิ่งจี๋มานั่งประจำตำแหน่งของตัวเองทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยชวนเป็นครั้งที่สอง หากก็ต้องทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นไปล้างมือเมื่อเจอสายตาของคนเป็นแม่จ้องเขม็ง

ซึ่งคนอื่น ๆ เห็นอย่างนั้นก็ทำตาม ไม่เว้นแม้แต่ชวินทร์ที่เป็นตัวอย่างที่ดีของลูก ๆ ในทุกด้าน

“ขอบคุณครับคนสวย” หลังจากที่ล้างไม้ล้างมือเสร็จเรียบร้อย คนเป็นสามีก็เดินเข้ามาหอมแก้มภรรยา ก่อนจะหันไปปรามลูกชายคนเล็กที่รีบคว้าน่องไก่ทอดของโปรดเข้าปาก “พี่เมอร์ เบา ๆ หน่อยครับลูก”

ใบหน้าที่ยังคงความหล่อเหล่าส่ายไปมาด้วยความเอือมระอาใจ งงไปกันใหญ่เพราะดูเหมือนว่ายิ่งโตเท่าไร ซัมเมอร์จะยิ่งชอบกินอะไรที่ไม่เหมือนพ่อแม่พี่น้อง ในขณะที่คนอื่นชอบอาหารจืด ๆ พยายามไม่กินของทอด แต่ลูกคนสุดท้องกลับตรงกันข้าม

“เด็กกำลังโตน่าคุณพ่อ” ไม่มีหรอกที่จะเชื่อฟัง “แม่ก็ชอบกินของทอด แต่ที่ไม่กินเพราะกลัวอ้วนต่างหาก”

ก็จริง... พู่กลิ่นยิ้มออกมา เถียงไม่ได้กับคำพูดนั้น เพราะในความเป็นจริงแล้วเธอก็ชอบกินลูกชิ้นทอด หมูทอด ไก่ทอดยิ่งเป็นของโปรดปราน แต่ที่ผ่านมาเพราะใช้ชีวิตอยู่กับคนอย่างชวินทร์ พอเขากินแบบไหนเธอก็กินแบบนั้น

ซึ่งลูก ๆ ทั้งสามคนก็เคยชิน เรนนี่น่ะกินเหมือนพ่ออยู่แล้วเพราะเป็นลูกสาวสุดที่รัก ส่วนโคลด์นั้นก็ทำตามพี่ชาย ไม่ว่าชวินบุตรเป็นแบบไหนเขาก็จะเอาเยี่ยงอย่าง ไม่ว่าจะเป็นนิสัยส่วนตัวหรือเป้าหมายในชีวิตที่มีอยู่ตอนนี้ก็ตาม ส่วนคนเล็กนั้นไม่ต้องพูดถึง เรียกได้ว่าถอดแบบมาจากพู่กลิ่นทั้งนั้น

ขี้น้อยใจล่ะที่หนึ่ง ขี้อ้อนก็ที่หนึ่ง... น่าเอ็นดูเป็นที่สุด ต่อให้อ้วนตั๊บ กินไม่บันยะบันยังก็ยังเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน